Omgaan met lastige buren

Omgaan met moeilijke buren

De meeste buren zijn hulpvaardig, leuk, of je hebt er gewoon geen last van. Iedereen heeft echter zijn karakter en niet alle karakters zijn compatibel. En soms heb je ook gewoon pech, een toxische buur…

Preventief

Je wil verhuizen, dat komt er dus op neer dat je niet alleen een nieuw huis zoekt, je krijgt ook nieuwe buren. Proficiat!

Kijk eens op Google maps, let vooral op: een hoop brommertjes voor de gevel, een stort in de tuin.

Rij ’s nachts eens een paar keer met open raam door de wijk en luister. Focus op blaffende honden, lawaaierige gezinnen.

Wandel eens door de buurt net voor of na schooltijd, een gezin met 7 kinderen = lawaai, een skateramp, trampoline of  basketring: lawaai. Vooral basketten is lawaaierig. Praat ondertussen ook eens met mensen uit de buurt, zeg dat je een huis wil kopen in de buurt. Als er problemen zijn dan willen mensen die vaak ook kwijt.

Vraag eens na wie met iedereen problemen heeft, het is vaak een teken aan de wand.

Ga bij je prospectietocht voor een nieuwe woning al een paar keer naar de buurt bakkers, de lokale frituren en/of de buurtkapper. De winkelier, friturist en zeker de kapper kent de buurt en vaak ook de lastige buren.

Als je net gekocht hebt of verhuisd bent, ga je dan even voorstellen. Begin met “Vind je het erg dat ik je even lastig val (of stoor)?”. Deze vraag is zo geconstrueerd dat je een ‘neen’ als antwoord krijgt, ze geeft de antwoorden controle over de situatie.

Als je een nieuwe buur krijgt, ga jezelf dan even voorstellen. Ok, de etiquette schrijft het anders voor, hij moet zich komen voorstellen, maar misschien kent je nieuwe buur die regeltjes niet, misschien wil hij je niet storen, misschien…

Geef bij een kennismaking je voorkeurscontactgegevens, email of gsm. Vermeld bij gsm je voorkeur: whatsapp, sms of gewoon bellen. Neem iets kleins mee. Weet dat de meeste gebakjes en kunstwerkjes meteen in de vuilbak belanden. Wees creatief, laat zien dat je blij bent dat je hen leert kennen maar ‘don’t overdo it’. Hou je attentie neutraal.

Laat bij kennismaking vallen dat ze je mogen contacteren bij overlast of als ze een vraag hebben over de buurt. Dit geeft aan dat je open staat voor communicatie en dat je gesteld bent op rust.

Als je gaat verbouwen kan je dat best melden, vraag ook eens of je buur in shiften werkt zodat je daar rekening mee kan houden.

Soorten lastige buren

Onderstaande beschrijvingen hoeven niet per definitie overlast te betekenen, alles heeft te maken met de frequentie en je tolerantie. De lijst is uiteraard niet volledig, dit zijn echter de meest voorkomende veroorzakers van problemen.

Lawaaierige buren. Gezinnen met veel kinderen, gezinnen van culturen waar het gewoon is om te roepen. Ruziënde koppels.

Lijntjestrekkers. Type ‘dit blad is van jouw boom’, of ‘de regel is…’.

Negligente diereneigenaars. Mensen die een blaffende hond alleen laten. Mensen die er geen graten in zien dan hun kat je tuin komt bemesten.

Dealers. Nachtelijke, vaak korte bezoekjes. Maar ook de wettige dealers, mensen die spulletjes verkopen in bijberoep kunnen voor overlast zorgen.

Café. Kijk, als je naast of boven een café gaat wonen… het is een beetje als naast een luchthaven gaan wonen omdat de prijs zo laag is, en dan beginnen klagen dat je de vliegtuigen hoort.

Frituur, snackbar. Van de geur van de bereidingen, pakjes friet op je vensterbank, kots tegen je gevel tot ratten. Verwacht niet dat de lagere prijs niet aan een hoge kost komt.

Den Aldi. Een warenhuis naast de deur is vaak een bron van ergernis: achtergelaten verpakkingen, sigarettenpeuken én klanten dei vinden dat ze wel even voor je garagepoort mogen staan. Even maar…

School. Een school zorgt voor overlast, hou er rekening mee dat de school er al eerder was en dat jij ervoor gekozen hebt om naast de school te gaan wonen. Scholen breiden uit. Het voordeel is echter wel dat je afspraken kan maken met de directie.

De kinderopvang. Een kinderopvang is overdag lawaaierig. Als je in shiften werkt is het dus niet de ideale buur.

Automonteurs. Halve auto op de oprit en elke zondag sleutelen. Het kan handig zijn maar… er staat wel altijd een halve auto naast je deur.

Mafkezen. De gekken, de weirdo’s. Vaak geen probleem, maar ze kunnen door om het even wat getriggerd worden. En eens ze getriggerd werden blijven ze vaak problemen veroorzaken.

Miss High Heels. Mevrouw draagt hoge hakken. Altijd… Vooral zeer vervelend als bovenbuur.

Muzikanten. Meneer speelt bombardon… mevrouw zingt opera.

De Fans. Fan van Andre Hazes of Barbara Streisand? Elke dag dat zelfde liedje, luid.

Dronkaards. Zatte mensen maken heel veel lawaai als ze stil willen zijn.

Extreme klussers. Boren, zagen, kloppen. Op elk moment van dag.

Extreme verzamelaars. Iemand die Matchboxjes verzamelt zal zelden overlast veroorzaken maar een verzameling plankjes, banden, motorkappen in de tuin?

Soms ligt het gewoon ook aan jezelf

Voor je de boel op stelten zet praat je de situatie best eens door met een goede vriend, misschien ben je gewoon niet tolerant. Misschien heb je net een beetje een moeilijke periode of zijn je verwachtingen onrealistisch. Als je in een appartementsgebouw gaat wonen met buren onder, boven links én rechts van jou, dan weet je dat je meer risico loopt op overlast. Vooral mensen die van een alleenstaand huis komen hebben het daar moeilijk mee. Geef het wat tijd.

Hoe pak je het aan?

Pluis de reglementen uit. Feit: overlast is overlast. Het is een mythe dat je tot 22u lawaai mag maken en het verhaal ‘een kat is een vrij dier’ is maar gedeeltelijk waar. Misschien is hetgeen jij overlast noemt geen overlast.

Beter iets te snel dan een beetje te laat. Eens je het laat aanslepen zal je vaak te beschuldigend en emotioneel zijn bij het gesprek. De buur weet misschien niet eens dat hij voor overlast zorgt.

Praat eerst met de overlast veroorzakende buur, begin er niet over terwijl er anderen bij staan. Dat laatste zorgt bijna altijd voor nog meer problemen.

Pas nadat je er met je buur over hebt gepraat, praat je er over met andere buren. Vraag of ze er ook last van hebben. Zo kan je een situatie vermijden waarbij één van de buren tegen de overlast veroorzakende buur gaat zeggen dat je achter z’n rug bezig bent.

Wees niet beschuldigend. ‘Jij’ en ‘ik’ vermijden. ‘Jij’ is beschuldigend en met ‘ik’ moet je opletten dat het niet lijkt alsof alles altijd om jou moet draaien.

Maak er geen drama van, probeer tot een oplossing te komen.

Een compromis is niet altijd een goede zaak! We hebben de neiging om voor een alles naar een compromis toe te werken, ga voor een ‘win’. Als je buur dagelijks voor een gigantische reukhinder zorgt waardoor je moet braken dan is het compromis dat hij het maar wekelijks meer zal doen gewoon waardeloos. Hij moet het nooit meer doen.

Documenteer het probleem van bij het begin. Stel dat het uit de hand loopt, dan heb je toch een dossier.

Verwittig eerst altijd mondeling dat je stappen gaat ondernemen, stuur daarna meteen een aangetekende brief.

Bij geen reactie kan je een tweede aangetekende brief schrijven met nu de verhuurder, het immo (verhuur) kantoor, de syndicus en/of een andere betrokken buur in CC.

Blijf bij de stelling ‘jammer dat het zover is moeten komen, we kunnen dit nog altijd oplossen’.

Zoek een bemiddelaar. Dat kan een andere buur zijn, hoewel je die waarschijnlijk niet in een moeilijke positie wil brengen. Je bent dus best met iemand van een wijkteam.

Als er geen reactie of verbetering komt na de tweede aangetekende brief neem je best contact op met het wijkteam van de politie of stap je naar de vrederechtbank.

Wraak

Verleidelijk, maar hou er rekening mee dat je niet weet hoe ver je lastige buur wil gaan. Door wraak te nemen maak je er een pokerspelletje van. Vergeet niet dat sommige mensen meer tijd, meer vrienden en meer resources hebben.

Denk altijd na over de mogelijke gevolgen en weeg die af tegen de voordelen. Als je even je emoties aan de kant zet, zal je vaak tot de conclusie komen dat het de moeite niet waard is.

Verhuizen?

Kijk, als je de verkeerde keuze hebt gemaakt dan is verhuizen soms echt wel de beste optie. Stel even dat je zonder het te weten in een probleemwijk bent gaan wonen; drugsdealer links van je, gezin met 8 kinderen recht. Een overbuur die meer feestjes geeft dan de Carré. Je hebt je vergist. Soms kan je niet winnen of is het parcours te duur.

Burn-Out

Je zou de eerste niet zijn die er onderdoor gaat na een aanslepende burenruzie. Zorg dat je preventief tewerk gaat, praat, zet je emoties even opzij, wees tolerant, laat de situatie niet escaleren. Voor je het weet zit je met een verhaal dat helemaal buiten proportie is gegroeid… voor een akkefietje.

Nathalie Heylen

Luc Van Laere

Nieuwe tijden

De aanslag in Nice heeft op een bijzonder pijnlijke manier aangetoond dat we dringend een andere mindset moeten kweken.

Onze veiligheidsdiensten zijn niet opgewassen tegen de “nieuwe” methodes die gebruikt worden door individuen die onze westerse manier van leven willen destabiliseren. dit is geen kwestie van budgetten, het is gewoonweg onmogelijk om alles te voorzien en alles te beveiligen.

Over terreurbestrijding

Proactieve, defensieve, ontradende, dwangmatige terreurbestrijding in een notendop:

Proactieve terreurbestrijding

Het observeren en afluisteren van verdachten kan ervoor zorgen het nooit tot een actie komt.

Meer inzetten op proactieve terreurbestrijding is noodzakelijk maar als we er het Nice dossier even bijnemen zien we dat ook dit kan falen. Als niks erop wijst dat iemand radicaliseert kan er ook niet proactief worden opgetreden.

Verhoogde budgetten zullen er vooral voor zorgen dat we de terroristen en hun eventueel netwerk sneller kunnen ontmantelen. Daardoor vergroot uiteraard ook de kans dat geplande aanslagen verijdeld worden maar dat is dan eerder een kwestie van geluk.

Defensieve terreurbestrijding

Bij defensieve terreurbestrijding gaat men proberen om de kans op een aanslag te verminderen of om de impact van een aanslag te minimaliseren.

Moshe Dayan, die Israëlisch minister van buitenlandse zaken was in de jaren ’70 zei ooit dat een terroristische aanslag meer van een natuurramp heeft dan van een oorlogsdaad. Als je ervan uitgaat dat er een aanslag kan of zal gebeuren kan je de impact ervan verminderen en kan je alles voorzien om na de feiten de nodige zorg te bieden aan de slachtoffers en hun familie.

Terreurbestrijding door ontrading

Een methode die kans maakt in een pre-radicalisering stadium is het ontraden. Militaire specialisten spreken hier van de naïeve methode. Zodra een kandidaat is opgenomen in een groep is de kans dat hij door deze methode van zijn plannen afziet zo goed als onbestaand.

Terreurbestrijding door dwang

De aanval is de beste verdediging, maar soms ook niet. Vanuit de perceptie van de terroristen en hun sympathisanten zijn onze regeringen al schuldig aan uitlokking. Het platbombarderen van zogenaamde terroristische bolwerken is enkel olie op het vuur.

Deze methode stelt de uitvoerders feitelijk gelijk aan de terroristen. De geschiedenis leert ons dat schuldig zijn een kwestie is van perceptie.

Het gaat wel weer voorbij

Ik ben fan van het optimisme maar ik ben nog net iets meer fan van realisme. De huidige wereldpolitieke spelletjes in acht genomen lijkt het me geen goed plan om ervan uit te gaan dat we binnenkort geen last meer zullen hebben van situaties zoals die in Parijs, Brussel en Nice. Het is u trouwens waarschijnlijk al opgevallen dat er net meer incidenten zijn dan pakweg 2 jaar geleden.

Het gaat dus niet zomaar voorbij.

Wat nu?

De regering zal ongetwijfeld haar ding doen. Langs de ene kant steunen ze de bombardementen, langs de andere kant zetten ze in op proactieve en defensieve terreurbestrijding. Via straathoekwerking  en andere initiatieven proberen ze invloed uit te oefenen op jongeren. Het blijft echter dweilen met de kraan open.

De mensen op straat, diegenen waarop we rekenen als het fout gaat zijn onderbemand en beschikken over onvoldoende budget om op een deftige manier te trainen. Op de koop toe hebben ze net iets te weinig bevoegdheden. Dat laatste leidt trouwens tot spannende situaties in probleemwijken die rechtstreeks gerelateerd zijn aan radicalisering.

Het lijkt me verstandig om zelf met je veiligheid en de veiligheid van je gezin bezig te zijn en er niet zomaar vanuit te gaan dat de politie of het leger voor je zal zorgen.

De aanslag in Nice was geen nieuwe werkwijze, het was er één waarmee de veiligheidsdiensten geen rekening hielden. Dit ondanks het feit dat het al eerder gebeurde. Dat is geen verwijt, het is een vaststelling. De expertise van de Israëlische veiligheidsdiensten kan hier van onschatbare waarde zijn. Hier en in de buurlanden lopen we nog teveel achter de feiten aan.

Zou ik niet beter een vuurwapen kopen?

“Dan knal ik zo’n terrorist door zijn kop”, las ik onlangs als reactie op een post. Mijn antwoord: “geloof dat nooit”. Als je niet goed getraind bent dan is de kans groot dat je een onschuldige omstaander neerschiet. En dan? Wil je dat op je geweten?

Ik wil ook gerust alle “jamaar’s” counteren. Bij voorbeeld de “jamaar ik zit bij een schietclub”: en daar schiet u vanuit concealment op een bewegend doel na een onverwachte trigger?  Ik dacht het niet. En zoja, proficiat, voeg er nu nog zware stress aan toe.

 

En ontwapenen?

Sommige zaken zijn niet te ontwapenen. Hoe hou je een aanstormende vrachtwagen tegen? Dit hoort bij het defensieve waarbij we uitgaan van het feit dat zoiets kan gebeuren en bijvoorbeeld betonnen blokken plaatsen voertuigen tegen te houden. Het afstappen van de traditionele technieken waarbij werd ingezet op explosieven leidt ook tot kleinschalige aanvallen met bijl of mes. Het zou me niet verwonderen mochten de terroristen binnenkort gebruik maken van nog andere instrumenten en wapens.

Vermijden, ontwijken en vluchten moet de prioriteit zijn maar wat als als je plots oog in oog staat met een gewapende terrorist?  Vanop de bank is het gemakkelijk: ontwapenen. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. We horen vaak verhaaltjes van mensen die het hoge woord nemen als het over dit onderwerp gaat en er zijn duizenden how-to’s te vinden op Youtube. Eén ding hebben ze gemeen: ze handelen nooit over de psychologische drempels, laat staan impact. Je zit in een levensbedreigende situatie. Mij lijkt het dan evident dat je op zeker speelt.

Ontwapenen van een rubber mes of pistool in een trainingzaaltje is van een gans andere orde dan het ontwapenen van een echt mes of pistool. De sensei’s die met veel overtuiging in hun kimono op blote voeten een mooie choreografie neerzetten hebben vaak nog nooit een echt pistool in de hand gehad, stonden nog nooit in de vuurlijn van een vuurwapen of steek/snijlijn van een mes. Toch verkondigen ze hun techniek met overtuiging, alsof ze het al 100 keer hebben meegemaakt. Ik kan me nog levendig mijn confrontatie met een aanstormende schaars geklede gespierde kerel met machete herinneren. Ik denk dat ik hem zelfs nog zou herkennen en de emoties van toen zal ik nooit meer vergeten. Dat gevoel heeft me ertoe aangezet om bijzonder ernstig met de materie bezig te zijn. Dat was eind jaren 80. Nu, 30 jaar en honderden incidenten later zal je me mijn uitleg telkens in context horen plaatsen. Ontwapenen ja, als het echt niet anders kan en onder een hoop voorwaarden met een hoop voorbehoud. Het laatste dat ik zou willen is dat één van mijn leerlingen gekwetst raakt omdat ik hem te zelfzeker heb gemaakt.

Conclusie: onze nieuwe mindset

De nieuwe mindset is in één zin samen te vatten: wees alert en meld verdachte zaken.

We moeten meer partner worden van de veiligheidsdiensten.

Het probleem is echter dat we niet goed weten waarop we moeten letten. Als we alles gaan melden zal de alertheid bij de veiligheidsdiensten dalen waardoor mogelijks ook de efficiency van het plan daalt. We moeten dus leren waarop we moeten letten.

In een vorige post (waakzaamheid in turbo stand) had ik het over “eerlijke signalen”, signalen die kunnen worden gebruikt om op een betrouwbare manier gedrag te voorspellen. Mensen die iets van plan zijn gedragen zich voorspelbaar. In die zelfde post staat ook het ganse verhaal over Combat Profiling. Een must-read voor mensen die professioneel geïnteresseerd zijn in de materie.

Tenslotte nog een kleine opmerking voor de mensen van de politie en de militairen die bewakingsopdrachten uitvoeren (waarvoor dank trouwens): we werken hier vaak op bovenstaande thema’s én we hebben een groepje pro’s die bereid zijn info en trainingsmethodiek te delen. Contacteer me gerust.

Luc Van Laere

europeankravmagaacademy@gmail.com

Hoofdinstructeur European Krav Maga Academy

 

Tienerpooiers

Ze zijn tussen de 17 en 28 jaar, laaggeschoold, werkloos, goed gekleed, lederen jekker, gel in de haren en van Oost-Europese of Noord-Afrikaanse oorsprong. Ze zoeken een jong slachtoffer en dwingen haar in de prostitutie. Tot voor kort noemden we hen loverboys maar die benaming is ongepast, het zijn pooiers van tienermeisjes. De enige gepaste benaming is dan ook tienerpooiers.

De modus operandi is: vertrouwen wekken, meelokken, verkrachten, opsluiten en aan het werk zetten. Hun targets: kwetsbare meisjes van 16.

Het probleem is dat het gerecht enkel reactief kan optreden. In de eerste fase gebeurt er namelijk niks strafbaar. Men kan moeilijk iemand oppakken omdat een meisje van 16 verliefd op hem is. Zelfs het meelokken is niet strafbaar. Er moet dus eerst een verkrachting zijn voor er sprake is van een strafrechtelijk feit. Er is dus al vaak onherstelbare schade toegebracht voor de dader kan worden aangeklaagd.

Luid roepen dat ze die gasten zouden moeten castreren heeft nog geen enkel slachtoffer geholpen en een fikse straf haalt de pooiers wel van straat maar biedt geen garantie dat zijn plaats niet wordt ingenomen door iemand anders.

Preventie

Eén van de uitdagingen bij om het even welke preventiecampagne is het bereiken van de juiste doelgroep(en). Een taak van de overheid? Uiteraard maar ook u kan uw steentje bijdragen, al is het maar door bewust te zijn van de problematiek en door de affiche te delen op sociale media. Je kan ook de pagina www.facebook.com/Tienerpooiers/ liken en delen.

Affiche tienerpooiers

 

Wat te doen tegen pesten?

Omgaan met pesten

pesten: wat werkt nu echt?

Pedagogen en psychologen breken al jaren hun hoofd over hoe je het best omgaat met pesten. De meningen lopen uiteen: de ene vindt dat je vooral de pester moet begeleiden, de andere dat het slachtoffer moet leren terug te slaan. Maar als ouder wil je vooral één ding: dat het stopt. Meteen.

Ondanks alle goedbedoelde overheidscampagnes blijft pesten een hardnekkig probleem.

De meeste scholen doen hun best. Ze praten met het slachtoffer en de ouders, daarna met de pester. Er volgt vaak een waarschuwing en in veel gevallen stopt het daar. Maar soms dus niet. De pester wordt subtieler, slimmer, en vooral: gemener.

Zo hoorden we onlangs over een jongen van 12 die een vals Facebook-profiel aanmaakte van een zogezegd verliefd meisje. Maandenlang stuurde hij vriendelijke berichten naar zijn slachtoffer, tot hij een geheime afspraak regelde. Het slachtoffer werd opgewacht door drie jongens die hem uitlachten en bedreigden. Het profiel werd op het laatste moment aangepast: het meisje werd ineens een jongen. De pester had screenshots genomen en eiste geld in ruil voor zijn stilzwijgen. Het duurde maanden voor de ouders ontdekten waarom hun zoon telkens zijn maandgeld “kwijt” was.

Onze aanpak vertrekt vanuit één krachtig uitgangspunt: verhoog de weerbaarheid.
Pesters kiezen bijna altijd de weg van de minste weerstand. Een kind dat zelfzeker overkomt, wordt zelden het doelwit. Maar dat bereik je niet met goedbedoelde raad zoals “laat je niet doen”. Dat werkt niet. Je legt de verantwoordelijkheid bij het kind, terwijl het net toont dat het de tools mist om ermee om te gaan.

“Sla maar terug” dan? Ook geen goed idee. Je stuurt je kind een strijd in waar het meestal niet opgewassen tegen is. De kans op escalatie is groot, en het kind zwijgt daarna vaak uit schaamte of angst voor straf.

Wat dan wel?
We leren kinderen dat ze mentale, verbale én fysieke kracht in zich hebben. Niet om te vechten, maar om grenzen aan te geven, stevig in hun schoenen te staan en met meer zelfvertrouwen naar school te gaan.

Onze trainingen focussen op beleefde assertiviteit. Daarmee onderscheiden we ons van klassieke vechtsportscholen. Bij ons geen mini-macho’s of kleine superhelden. We leren kinderen net hoe ze in een moeilijke situatie hun ego opzij kunnen zetten en toch sterk blijven.

Benieuwd of dit iets voor jouw kind is?

Neem gerust contact met ons op als je graag je zoon of dochter een gratis proefles wil laten doen. De minimumleeftijd is 10 jaar. Meer info (prijzen enz), klik hier.

We hebben ook een gratis e-book over pesten dat je hier kan downloaden

Nathalie Heylen


Conflict + ego = escalatie -> problemen

Omgaan met agressie

Het is 20u30, Jan rent naar z’n auto. Hij is een beetje gehaast want z’n vriendin is jarig en hij wil nog iets kopen bij de parfumerie op de Turnhoutsebaan. Net voor zijn auto staat een oude Corsa dubbel geparkeerd. Jan begint zich op te winden. De chauffeur is nergens te bespeuren. Jan stapt in en begint te claxonneren. In zijn achteruitkijkspiegel ziet hij een kerel rustig naar de Corsa toe wandelen. Jan stapt uit en roept: “kan dat niet wat rapper clown”. De man kijkt op en stapt nu aarzelend verder. Zodra hij dichterbij staat stapt Jan resoluut op hem af en zegt: “het is niet omdat jij tijd hebt dat iedereen tijd heeft hé sociaal geval”. De man antwoord “”. De zinnen worden alsmaar korter en de 2 mannen staan neus aan neus tot de eigenaar van de Corsa Jan een lichte por geeft. Jan port terug, de man van de Corsa op zijn beurt net iets harder tot Jan de man een kniestoot in het kruis geeft. De man zakt door z’n benen en krijgt er nog een trap tegen het hoofd bovenop. Jan roept “en wat nu, klootzak?”. Jan kijkt triomfantelijk rond en ziet dat er een tiental mensen omstaanders getuige waren van het tafereel. Stilaan komt hij tot het besef dat de Corsa nog steeds de weg blokkeert. Hij doorzoekt de zakken van zijn slachtoffer. Als hij de sleutels vindt kan hij de auto zelf verplaatsen.

Ondertussen heeft één van die omstaanders de politie gebeld. De toegesnelde inspecteurs slaan Jan in de boeien en bekommeren zich om de eigenaar van de Corsa.

Als de inspecteurs op een gsm van een omstaander een filmpje bekijken van het incident zien ze de 2 mannen elkaar porren en het verdere verloop. Er dient zich een getuige aan die Jan aanduidt als initiator van het incident. De getuige hoorde geroep en zag Jan porren. Na kort contact met de procureur wordt beslist dat Jan mee moet voor verhoor. De eigenaar van de Corsa zal later worden verhoord.

Uitzonderlijke situatie zeg je? Bovenstaande apendans is het resultaat van de gedachte dat je je niet mag laten doen. Op zich klopt dat ook wel maar er is een verschil tussen beleefde assertiviteit en agressieve, grensoverschrijdende assertiviteit.

Later zal de eigenaar van de Corsa verklaren dat hij naar de apotheek moest om pillen voor zijn echtgenote met de griep. “Ik hield mijn dubbel geparkeerde auto in de gaten en zag dat iemand met zijn armen zwaaide. Toen ik uit de apotheek kwam was de bestuurder van de ingesloten auto ingestapt en begon hij te claxonneren. Ik haalde mijn sleutels uit  mijn broekzak en stapte op mijn auto af. De bestuurder van de ingesloten BMW stapte uit en riep iets in de zin van ‘kan het niet wat rapper’. Ik schrok. Ik wou me verontschuldigen maar dan begon de bestuurder van de BMW te roepen ‘sociaal geval’. Ik zei hem dat hij moest zwijgen. De man kwam letterlijk neus aan neus staan en porde me. Ik wou hem wegduwen maar hij gaf me een kniestoot. Wat er daarna gebeurde weet ik niet meer”.

Jan was van mening dat de por van de eigenaar van de Corsa voldoende was om zijn agressieve tegenreactie in te zetten. De rechter was het daarmee niet eens en veroordeelde Jan tot een voorwaardelijke gevangenisstraf, een effectieve boete en de vergoeding van alle kosten, alsook de sleepkosten van de Corsa.

Bij om het even welke confrontatie is het belangrijk om zowel je ego, principes en agenda opzij te zetten.

Je kan dan wel principieel zijn in het feit dat niemand je mag aanraken maar staat een por in verhouding tot een paar duizend Euro kosten en een strafblad? Ik hoor mensen soms zeggen dat ze zich niet laten doen. “Ik geef nooit af”, wel proficiat daarmee. Net dat is je zwakte en een zware onderschatting van je tegenstander. Je weet misschien tot wat jij bereid bent maar je tot wat hij/zij bereid is? Wat mocht de Corsa bestuurder na de kniestoot een mes hebben getrokken? Ontwapenen? Ben je daar zeker van? Het is natuurlijk wel een leuke veronderstelling dat je hiermee wegkomt maar persoonlijk hou ik van aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid. En ik weet dat de kans op letsel bij ontwapenen van een mes gigantisch is. Letsel vs. por… Kies maar.

Met het opzij zetten van je agenda bedoel ik dat het oplossen van het conflict een prioriteit moet worden. Als je er geen prioriteit van maakt zit je tijdens de confrontatie met tijdsstress waardoor je mogelijks verkeerde beslissingen neemt.

Hou altijd rekening met de gevolgen van je acties. Naast de juridische gevolgen heb je ook de waarschijnlijke mentale en relationele gevolgen. Stel, je slaat iemand half dood, kan je daar mee leven? Een relationeel gevolg kan zijn dat je partner je plots als een agressieveling gaat zien.

Leer op een verstandige manier omgaan met conflicten, laat je vooral niet leiden door spannende woeha verhalen van mensen die zich baseren op veronderstellingen. Vechten doe je enkel als je fysieke integriteit in gevaar is. Zorg dat het niet zover komt. Leer omgaan met agressie, zowel die van jezelf als die van je tegenstander.

Luc Van Laere