Nieuwe tijden

De aanslag in Nice heeft op een bijzonder pijnlijke manier aangetoond dat we dringend een andere mindset moeten kweken.

Onze veiligheidsdiensten zijn niet opgewassen tegen de “nieuwe” methodes die gebruikt worden door individuen die onze westerse manier van leven willen destabiliseren. dit is geen kwestie van budgetten, het is gewoonweg onmogelijk om alles te voorzien en alles te beveiligen.

Over terreurbestrijding

Proactieve, defensieve, ontradende, dwangmatige terreurbestrijding in een notendop:

Proactieve terreurbestrijding

Het observeren en afluisteren van verdachten kan ervoor zorgen het nooit tot een actie komt.

Meer inzetten op proactieve terreurbestrijding is noodzakelijk maar als we er het Nice dossier even bijnemen zien we dat ook dit kan falen. Als niks erop wijst dat iemand radicaliseert kan er ook niet proactief worden opgetreden.

Verhoogde budgetten zullen er vooral voor zorgen dat we de terroristen en hun eventueel netwerk sneller kunnen ontmantelen. Daardoor vergroot uiteraard ook de kans dat geplande aanslagen verijdeld worden maar dat is dan eerder een kwestie van geluk.

Defensieve terreurbestrijding

Bij defensieve terreurbestrijding gaat men proberen om de kans op een aanslag te verminderen of om de impact van een aanslag te minimaliseren.

Moshe Dayan, die Israëlisch minister van buitenlandse zaken was in de jaren ’70 zei ooit dat een terroristische aanslag meer van een natuurramp heeft dan van een oorlogsdaad. Als je ervan uitgaat dat er een aanslag kan of zal gebeuren kan je de impact ervan verminderen en kan je alles voorzien om na de feiten de nodige zorg te bieden aan de slachtoffers en hun familie.

Terreurbestrijding door ontrading

Een methode die kans maakt in een pre-radicalisering stadium is het ontraden. Militaire specialisten spreken hier van de naïeve methode. Zodra een kandidaat is opgenomen in een groep is de kans dat hij door deze methode van zijn plannen afziet zo goed als onbestaand.

Terreurbestrijding door dwang

De aanval is de beste verdediging, maar soms ook niet. Vanuit de perceptie van de terroristen en hun sympathisanten zijn onze regeringen al schuldig aan uitlokking. Het platbombarderen van zogenaamde terroristische bolwerken is enkel olie op het vuur.

Deze methode stelt de uitvoerders feitelijk gelijk aan de terroristen. De geschiedenis leert ons dat schuldig zijn een kwestie is van perceptie.

Het gaat wel weer voorbij

Ik ben fan van het optimisme maar ik ben nog net iets meer fan van realisme. De huidige wereldpolitieke spelletjes in acht genomen lijkt het me geen goed plan om ervan uit te gaan dat we binnenkort geen last meer zullen hebben van situaties zoals die in Parijs, Brussel en Nice. Het is u trouwens waarschijnlijk al opgevallen dat er net meer incidenten zijn dan pakweg 2 jaar geleden.

Het gaat dus niet zomaar voorbij.

Wat nu?

De regering zal ongetwijfeld haar ding doen. Langs de ene kant steunen ze de bombardementen, langs de andere kant zetten ze in op proactieve en defensieve terreurbestrijding. Via straathoekwerking  en andere initiatieven proberen ze invloed uit te oefenen op jongeren. Het blijft echter dweilen met de kraan open.

De mensen op straat, diegenen waarop we rekenen als het fout gaat zijn onderbemand en beschikken over onvoldoende budget om op een deftige manier te trainen. Op de koop toe hebben ze net iets te weinig bevoegdheden. Dat laatste leidt trouwens tot spannende situaties in probleemwijken die rechtstreeks gerelateerd zijn aan radicalisering.

Het lijkt me verstandig om zelf met je veiligheid en de veiligheid van je gezin bezig te zijn en er niet zomaar vanuit te gaan dat de politie of het leger voor je zal zorgen.

De aanslag in Nice was geen nieuwe werkwijze, het was er één waarmee de veiligheidsdiensten geen rekening hielden. Dit ondanks het feit dat het al eerder gebeurde. Dat is geen verwijt, het is een vaststelling. De expertise van de Israëlische veiligheidsdiensten kan hier van onschatbare waarde zijn. Hier en in de buurlanden lopen we nog teveel achter de feiten aan.

Zou ik niet beter een vuurwapen kopen?

“Dan knal ik zo’n terrorist door zijn kop”, las ik onlangs als reactie op een post. Mijn antwoord: “geloof dat nooit”. Als je niet goed getraind bent dan is de kans groot dat je een onschuldige omstaander neerschiet. En dan? Wil je dat op je geweten?

Ik wil ook gerust alle “jamaar’s” counteren. Bij voorbeeld de “jamaar ik zit bij een schietclub”: en daar schiet u vanuit concealment op een bewegend doel na een onverwachte trigger?  Ik dacht het niet. En zoja, proficiat, voeg er nu nog zware stress aan toe.

 

En ontwapenen?

Sommige zaken zijn niet te ontwapenen. Hoe hou je een aanstormende vrachtwagen tegen? Dit hoort bij het defensieve waarbij we uitgaan van het feit dat zoiets kan gebeuren en bijvoorbeeld betonnen blokken plaatsen voertuigen tegen te houden. Het afstappen van de traditionele technieken waarbij werd ingezet op explosieven leidt ook tot kleinschalige aanvallen met bijl of mes. Het zou me niet verwonderen mochten de terroristen binnenkort gebruik maken van nog andere instrumenten en wapens.

Vermijden, ontwijken en vluchten moet de prioriteit zijn maar wat als als je plots oog in oog staat met een gewapende terrorist?  Vanop de bank is het gemakkelijk: ontwapenen. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. We horen vaak verhaaltjes van mensen die het hoge woord nemen als het over dit onderwerp gaat en er zijn duizenden how-to’s te vinden op Youtube. Eén ding hebben ze gemeen: ze handelen nooit over de psychologische drempels, laat staan impact. Je zit in een levensbedreigende situatie. Mij lijkt het dan evident dat je op zeker speelt.

Ontwapenen van een rubber mes of pistool in een trainingzaaltje is van een gans andere orde dan het ontwapenen van een echt mes of pistool. De sensei’s die met veel overtuiging in hun kimono op blote voeten een mooie choreografie neerzetten hebben vaak nog nooit een echt pistool in de hand gehad, stonden nog nooit in de vuurlijn van een vuurwapen of steek/snijlijn van een mes. Toch verkondigen ze hun techniek met overtuiging, alsof ze het al 100 keer hebben meegemaakt. Ik kan me nog levendig mijn confrontatie met een aanstormende schaars geklede gespierde kerel met machete herinneren. Ik denk dat ik hem zelfs nog zou herkennen en de emoties van toen zal ik nooit meer vergeten. Dat gevoel heeft me ertoe aangezet om bijzonder ernstig met de materie bezig te zijn. Dat was eind jaren 80. Nu, 30 jaar en honderden incidenten later zal je me mijn uitleg telkens in context horen plaatsen. Ontwapenen ja, als het echt niet anders kan en onder een hoop voorwaarden met een hoop voorbehoud. Het laatste dat ik zou willen is dat één van mijn leerlingen gekwetst raakt omdat ik hem te zelfzeker heb gemaakt.

Conclusie: onze nieuwe mindset

De nieuwe mindset is in één zin samen te vatten: wees alert en meld verdachte zaken.

We moeten meer partner worden van de veiligheidsdiensten.

Het probleem is echter dat we niet goed weten waarop we moeten letten. Als we alles gaan melden zal de alertheid bij de veiligheidsdiensten dalen waardoor mogelijks ook de efficiency van het plan daalt. We moeten dus leren waarop we moeten letten.

In een vorige post (waakzaamheid in turbo stand) had ik het over “eerlijke signalen”, signalen die kunnen worden gebruikt om op een betrouwbare manier gedrag te voorspellen. Mensen die iets van plan zijn gedragen zich voorspelbaar. In die zelfde post staat ook het ganse verhaal over Combat Profiling. Een must-read voor mensen die professioneel geïnteresseerd zijn in de materie.

Tenslotte nog een kleine opmerking voor de mensen van de politie en de militairen die bewakingsopdrachten uitvoeren (waarvoor dank trouwens): we werken hier vaak op bovenstaande thema’s én we hebben een groepje pro’s die bereid zijn info en trainingsmethodiek te delen. Contacteer me gerust.

Luc Van Laere

europeankravmagaacademy@gmail.com

Hoofdinstructeur European Krav Maga Academy

 

Over straatvechters

“Ik ben eigenlijk een straatvechter, ik heb jaren vechtsport gedaan”, zei hij.

Ik weet dat ik na zo’n uitspraak zou moeten zwijgen. Een gewone “ow” met opgetrokken wenkbrauw had moeten volstaan. Maar neen, het was weer sterker dan mezelf. Toen ik hem vroeg wat het één met het ander te maken heeft spande hij z’n spieren. Was het van de spanning of om zijn eerdere woorden kracht bij te zetten?

Het probleem voor mijn gesprekspartner was dat ik perfect weet wat een straatvechter is. Ik was er namelijk zelf eentje. Ik weet dus ook dat straatvechten niks te maken heeft met vechtsport of spieren. De straatcultuur is er eentje van misleiding en bedrog,  bijna constant op je hoede zijn. Je bent een goede straatvechter als je leper bent dan je tegenstander.

Er is niks stoer aan “straatvechter” zijn. Integendeel. Eigenlijk is het gewoon zielig, het ook niet iets waar ik fier op ben. Ik had eigenlijk op school moeten zitten maar koos ervoor om spannende dingen te doen. Een beetje macho zijn en rondhangen. En natuurlijk kom je dan in de problemen. Problemen die werden opgelost door te vechten.

In die tijd heb ik assenbakken naar m’n hoofd gekregen, ben ik aangevallen met barkrukken en heb ik verschillende keren een mes tegen m’n lichaam gehad. Ik kreeg te maken met dealertjes (mijn favoriete doelwitten), intimidatie en andere onzin. Mijn levenslust en bereidheid was echter altijd groter dan die van mijn tegenstanders en het aantal kwetsuren bleef beperkt. In die periode heb ik honderden incidenten meegemaakt, zowel in dancings als erbuiten. Sommige lachwekkend, andere bijzonder ernstig.

Achteraf bekeken was het allemaal nogal dom. Je kan nu waarschijnlijk wel begrijpen waarom ik lach als iemand zich een straatvechter noemt op zijn 35e. Been there, done that… toen ik 17 of 18 was. Als je 35 bent moet je dat stadium toch een groot deel ontgroeid zijn, niet?

Behalve bij instrumentele agressie is bijna elke fysieke confrontatie te herleiden tot ego. Schakel dat ego uit, pas de juiste tactieken toe en het komt niet tot een fysieke confrontatie.

“Ik wil die Krav Maga ook kunnen…”, nog voor hij was uitgepraat zei ik dat hij niet in de groep zou passen. “Ja, dus mensen die worden aangevallen die kunnen hier niet komen trainen?”, vroeg hij. Toen ik hem vertelde dat de reden waarom hij werd aangevallen bij hem lag schrok hij. “Aja”… aja. Je houding op straat zorgt ervoor dat andere mannetjes zich bedreigd voelen. Er worden blikken uitgewisseld waarna de Monkey Dance begint. Soms eindigt die Monkey Dance nog voor de eerste slag valt, soms valt er ook maar 1 slag maar als de 2 mannetjes bereid zijn komt er een gevecht. Als 1 van de twee mannetjes wegwandelt zal de andere misschien nog een beetje stoer doen maar uiteindelijk is zijn territorium weer veilig en kan er weer overgegaan worden tot de orde van de dag. Meestal, want soms is het ego van diegene die wegwandelde groter dan zijn verstand en keert hij terug…

Ik was een onnozelaar. Gelukkig ben ik niet ingegaan op dat verwijt anders lag ik misschien nu nog op de de afdeling intensieve zorgen of hing er een veroordeling wegens slagen en verwondingen boven m’n hoofd.

Bovenstaand filmpje is een mooi voorbeeld van een Monkey Dance. Kijk naar de houdingen van de mannetjes. Leer dit gedrag herkennen en speel het spel niet mee. Je zal maar tegenover een betere straatvechter staan, je zal maar tegenover een gewapende straatvechter staan…

Straatvechten en zelfverdediging

Je kan toch moeilijk zelfverdediging pleiten als je beiden beslist hebt om te vechten… ook niet als je verliest. Net daarom leren we onze leerlingen omgaan met moeilijke, lastige en agressieve situaties.  We zorgen ervoor dat ze het fysieke element leren vermijden.  We leren hen echter ook om verstandig om te gaan met fysieke confrontaties zodat ze niet op het beklaagdenbankje terecht komen na zichzelf te hebben verdedigd.

Ik zeg vaak dat je bij ons niks kan komen doen als je niet over een basisset sociale skills beschikt en een gemiddeld IQ hebt. Meer nog, we zijn dan niet eens bereid om je iets te leren. Het voordeel daarvan is dat ik een heleboel zaken niet moet uitleggen waardoor er meer tijd is voor nuttige zaken.

Luc Van Laere

Hoofdinstructeur EKMA

De term Monkey Dance komt uit het boek Meditations on Violence, Rory Miller 2008, te koop via Amazon https://www.amazon.com/Meditations-Violence-Comparison-Martial-Training/dp/1594391181

 

 

 

 

Kinderlokkers

pedocrimineel kinderlokker

Hoewel verkrachtingen en ontvoeringen van kinderen door onbekenden vrij zeldzaam zijn is er wel degelijk een reële kans dat het gebeurt. De vraag die op ieders lippen brandt is: moeten we kinderen wijzen op de gevaren van pedocriminelen of niet? Het tegenargument is dat men kinderen nodeloos angst aanjaagt door hen te confronteren met voorzorgsmaatregelen. Aan de andere kant is er dan de overtuiging dat kinderen beter in staat zullen zijn om zich te weren tegen de mogelijke gevaren van onze maatschappij als ze op de hoogte zijn van wat er zoal kan gebeuren.

Er zijn echter een aantal algemene veiligheidsmaatregelen die ervoor zorgen dat uw kind geen gemakkelijk slachtoffer is waardoor de kans groot is dat de pedocrimineel op zoek gaat naar een gemakkelijker slachtoffer. Maatregelen die uw kind net genoeg wantrouwig maken voor vreemden zonder hen te belasten met een ongegronde angst.

Modi Operandi

Om te begrijpen wat we precies kunnen doen moeten we eerst kijken naar de verschillende Modi Operandi van pedocriminelen.

Snoepje? 

Kinderlokkers lokken vaak kinderen door hen snoepjes, speelgoed of geld te geven of hen te beloven. Oudere kinderen worden vaak gelokt met een I-phone, geld of gadgets.

Voorkomen: maak kinderen duidelijk dat er een addertje onder het gras zit als een onbekende iets geeft.

Wil je model worden?

Adolescenten zijn vaak onzeker over hun uiterlijk, een pedocrimineel kan deze wetenschap gebruiken door zich voor te doen als model- of talentscout. Vleierij over uiterlijk en “de juiste look” werkt vaker dan je zou denken. In dezelfde categorie: de zang-, dans-, sportscout.

Voorkomen: zelfzekere kinderen zijn minder vatbaar voor luchtkastelen. Leer kinderen niet meteen in te gaan op voorstellen van vreemden maar even te checken met een ouder of vertrouwenspersoon.

Ik ben de weg kwijt!

Volwassenen die zich ‘kwetsbaar opstellen’ om zo kinderen mee te lokken.

Voorkomen: leer je kind dat een volwassene hulp moet vragen aan een andere volwassene.

Ik ben van de politie…

Kinderen zijn vaak snel geneigd zijn om een persoon met autoriteitsfunctie te geloven, pedocriminelen kunnen daar misbruik van maken.

Voorkomen: leer kinderen hoe de politie te werk gaat.

Ben je alleen thuis?

“Ik moet even de meterstanden controleren” of “ik moet even iets nakijken anders heb je straks geen internet meer”. De valse meteropnemer of technicus is niet meteen de meest voorkomende Modus operandi maar dat wil niet zeggen dat er geen gevaar voor is.

Voorkomen: kinderen hoeven niet alleen thuis te zijn…

Je mama vroeg me om je op te halen!

Dit kan een gewone melding zijn of er kan een verhaaltje aanhangen over een ziekenhuisopname.

Voorkomen: leer kinderen een ouder of vertrouwenspersoon bellen in een crisissituatie. Dit moet een reflex worden. Spreek een codewoord af, diegene die je kind moet ophalen moet het codewoord geven.

Mijn hondje is weggelopen…

Help je mee zoeken?

Voorkomen: leer kinderen dat onbekende volwassenen hulp moeten vragen aan volwassenen, niet aan kinderen.

Het gevaar van gepushte knuffels

Jonge kinderen wordt vaak aangeleerd dat ze vreemden moeten knuffelen of een kusje geven. Eigenlijk is dat een slecht plan. Kinderen vertrouwen tot op een bepaalde leeftijd (ongeveer 10 jaar) omdat ouders dit ‘aangeven’. Je zegt dus tegen een kind dat het ok is om een (soms zelfs een totaal onbekende) volwassene te knuffelen. Als die volwassene dat dan een keertje doet terwijl je er niet bij bent, zal je kind dat niet als verkeerd ervaren. Als die volwassene slechte bedoelingen heeft, heeft hij of zij hier een gemakkelijke toegang gekregen. Opgelet: dit is geen verwijt of oordeel, en het is uiteraard niet zo dat alle nonkels, tantes, opa’s, vriendenvan de familie pedo’s zijn. Je moet er echter rekening mee houden dat het kan.

Volgens verschillende academische studies zou 1% van de mannen wel eens worstelen met pedofiele gevoelens… Een Nederlandse studie spreekt zelfs van 10%! Genuanceerd: het is niet omdat iemand die gevoelens heeft, dat hij ze ook omzet naar daden.

Het gevaar van sociale media

Bovenop alle hierboven vermelde handelswijzen van de pedocrimineel zijn er nog een aantal waarbij de predator gebruik maakt van Facebook, Instagram en andere sites.

We weten dat jongeren teveel persoonlijke informatie delen op hun profiel, snel vrienden worden met onbekenden en foto’s delen zonder erbij na te denken. Ook ouders maken vaak die fout. Sharenting is een mixwoord van de woorden ‘Share’ en ‘Parenting’, ouders die het leven van hun kinderen in detail op het internet delen. Het resultaat: een online catalogus voor pedocriminelen. Gewapend met die info kan de pedocrimineel zijn slachtoffer benaderen, vaak met een vals profiel waarbij hij zich voordoet als een leeftijdsgenootje. Een afspraakje is snel gemaakt.

Voorkomen: let op wat u plaatst, scherm uw profiel en dat van uw kinderen af. Plaats geen foto’s die interessant zouden kunnen zijn voor pedocriminelen. Monitor het internetgebruik van uw kind. Installeer een parental control app.

De voorzorgsmaatregelen

– Leer je kind neen zeggen, beleefd assertief zijn is een superpower (ook voor volwassenen). Tegenover vreemden moet die afwijzing niet gemotiveerd worden. Motivatie leidt tot discussie en dit kan dan weer leiden tot een situatie waarbij het kind toegeeft omdat het in een hoek is gedreven…

– Leer je kind zich niet te laten van aan de ‘meisjes/jongens zijn flauw’-val. Het is een bekende Modus Operandi van oplichters en ander gespuis. Sommige kinderen laten zich hierdoor vangen omdat ze het tegendeel willen bewijzen.

– Leer je kind niks te aanvaarden van vreemden, meer nog leer je kind om elke gift te ‘declareren’. Schuldopbouw is ook een bekende Modus Operandi… “Ik heb je x gegeven, jij mag nu ook wel eens iets voor me doen.

– Leer je kind dat iemand die zegt dat hij of zij te vertrouwen is, en/of niks van plan is zonder enige aanleiding, vaak niet te vertrouwen is, of net wel iets van plan is.

– Geen geheimen voor mama of papa! Ook niet als x zegt dat er iets met mama of papa zal gebeuren. Laat daarom ook nooit toe dat iemand je kleineert (en dus zeker niet in bijzijn van je kind).

– Wees waakzaam, houd uw kind altijd zelf in het oog of zorg ervoor dat het in het oog wordt gehouden door een vertrouwenspersoon.

– Laat uw kind nooit alleen in een auto, zelfs al is het maar voor een paar minuten.

– Wees voorzichtig met sociale media, maak er geen online catalogus van! Monitor het internet gebruik van uw kinderen.

– Zet nooit de volledige naam in kleren of schoolspullen. “JM – websiteschool.be” of “JM 0475 xx xx xx” waarbij het telefoonnummer van 1 vd ouders is vermeld is voldoende.

– Spreek een codewoord af voor noodgevallen, de persoon die uw kind in een noodgeval moet ophalen moet het codewoord kennen. Verder is het codewoord ook te gebruiken bij telefonisch contact tussen u en uw kind. Als uw kind het codewoord gebruikt weet u dat er een probleem is.

– Zorg ervoor dat uw kind zijn familienaam, zijn adres en zijn telefoonnummer kent.

– Leer uw kind een telefoon gebruiken en leer het zo snel mogelijk het noodnummer 112.

– Leer uw kind om niet zomaar een volwassene te volgen of in te stappen.

– Leer uw kind om snel foto’s of filmpjes te maken (vb om een foto te nemen van een nummerplaat).

– Speel onthou spelletjes met je kind om nummerplaten te leren onthouden.

– Leer uw kind kritisch te zijn.

– Leer uw kind screenshots te maken en deze naar u door te sturen of te forwarden zodra het iets zorgwekkend, bedreigend of seksueel getint ontvangt.

Wat doet de Academy?

Bij de EKMA aka The Academy leren we uw kind verdachte situaties herkennen, lastige situaties vermijden, grenzen stellen en vluchten. We leren kinderen ook om zich fysiek te verweren. We hebben 3 leeftijdsgroepen voor kinderen: 8 – 10, 11 tot 15 en 16+. We bieden je graag een gratis proefles.

Boek hier een gratis proefles – Strikte minimumleeftijd = 8 jaar!

Nathalie Heylen

Instructeur zelfverdediging

Handtasdiefstal

bag-snatch

We onderscheiden 5 belangrijke vormen van handtasdiefstal: een gewone diefstal, een diefstal met list, sacjacking en purse snatching.

Gewone diefstal

Uw handtas staat onder uw stoel… en plots niet meer.

Voorkomen: zorg ervoor dat u uw handtas ziet.

Diefstal met list

Iemand spreekt u aan, u bent afgeleid en een medeplichtige neemt uw handtas weg.

Voorkomen:  laat u niet afleiden maar als u dan toch een gesprek aangaat met een vreemde zet dan uw handtas niet neer en hou ze in het zicht.

Diefstal met geweld

De dader grijpt u bij de keel en eist uw handtas of erger nog: duwt een mes tegen uw keel, neemt uw handtas en zet het op een lopen…

Voorkomen: RAAK, Rustig blijven, Aanvaarden, Afgeven en Kijken.

Sacjacking

Uw handtas staat naast u in de wagen, iemand trekt uw deur open en gaat met uw handtas lopen of uw raam wordt ingeslagen en uw handtas meegenomen.

Voorkomen: zet uw handtas niet naast u maar op de grond, vergrendel uw portieren,  als u stilstaat en iemand spreekt u aan open dan uw raam niet helemaal, laat plaats tussen u en de auto voor u als u aan een verkeerslicht staat zodat u bewegingsvrijheid hebt,  als u uw wagen verlaat neem dan uw handtas mee.

Purse/bag Snatching

U wandelt van uw auto naar uw woning, er rijdt een brommer voorbij, de passagier trekt uw handtas uit uw handen of van uw schouder.

Voorkomen: hou uw handtas niet aan de straatkant maar voor u, hou uw handtas dicht hij u maar draai de draagriem niet rond uw arm zodat u niet ten val komt als iemand plots uw handtas wegrukt.

Algemene tips

Stop nooit grote sommen geld in uw handtas. Draag identiteitspapieren, sleutels en gsm op het lichaam, best in een zak met ritssluiting.

Als u wat slecht te been bent kan u beter iemand meenemen als u geld gaat afhalen.

Probeer donkere steegjes en afgelegen bus- of tramhaltes te vermijden.

Als u door onbekenden wordt aangesproken, laat u dan niet afleiden maar let op en vervolg uw weg.

Als u denkt dat u wordt gevolgd, draai u dan om zodat diegene die u volgt merkt dat u hem heeft gezien en zoek vervolgens zo snel mogelijk andere passanten op of ga in een winkel binnen.

Als een wagen u volgt verander dan plots van richting, rij een blokje om rij naar een politiekantoor. Aarzel niet om de politie te bellen.

Doe altijd meteen aangifte bij de politie en bel Card Stop 070/344.344.

Luc Van Laere

EKMA hoofdinstructeur

Tienerpooiers

Ze zijn tussen de 17 en 28 jaar, laaggeschoold, werkloos, goed gekleed, lederen jekker, gel in de haren en van Oost-Europese of Noord-Afrikaanse oorsprong. Ze zoeken een jong slachtoffer en dwingen haar in de prostitutie. Tot voor kort noemden we hen loverboys maar die benaming is ongepast, het zijn pooiers van tienermeisjes. De enige gepaste benaming is dan ook tienerpooiers.

De modus operandi is: vertrouwen wekken, meelokken, verkrachten, opsluiten en aan het werk zetten. Hun targets: kwetsbare meisjes van 16.

Het probleem is dat het gerecht enkel reactief kan optreden. In de eerste fase gebeurt er namelijk niks strafbaar. Men kan moeilijk iemand oppakken omdat een meisje van 16 verliefd op hem is. Zelfs het meelokken is niet strafbaar. Er moet dus eerst een verkrachting zijn voor er sprake is van een strafrechtelijk feit. Er is dus al vaak onherstelbare schade toegebracht voor de dader kan worden aangeklaagd.

Luid roepen dat ze die gasten zouden moeten castreren heeft nog geen enkel slachtoffer geholpen en een fikse straf haalt de pooiers wel van straat maar biedt geen garantie dat zijn plaats niet wordt ingenomen door iemand anders.

Preventie

Eén van de uitdagingen bij om het even welke preventiecampagne is het bereiken van de juiste doelgroep(en). Een taak van de overheid? Uiteraard maar ook u kan uw steentje bijdragen, al is het maar door bewust te zijn van de problematiek en door de affiche te delen op sociale media. Je kan ook de pagina www.facebook.com/Tienerpooiers/ liken en delen.

Affiche tienerpooiers